جیوه به عنوان یکی از فلزات سنگین با ورود به آب وارد بدن ماهی ها شده و از این طریق به زنجیره ی غذایی جانداران راه می یابند.

هر ساله در تدریس کتاب شیمی 1، وقتی به مبحث کاتیونهای سنگین می رسیم، دانش آموزان با نگرانی از امکان وجود این کاتیونها در آب آشامیدنی محل زندگی خود سوال می کنند.

در مجله ی رشد شیمی پاییز 92، مطلبی با این عنوان درج شده که آنرا بطور خلاصه برای دانش آموزان در این پست قرار داده ام:

یک گروه پژوهشی، روشی را بر پایه ی فناوری نانو ارائه داده است که به کمک آن هر فردی می تواند آب آشامیدنی خود را از دید وجود فلزهای سنگین ارزیابی کند. دستگاه اختراع شده توسط آنها مجهز به نانو گیره هاست. رشته های نازکی که نانو گیره ها را می پوشانند، می توانند فلزهای سنگین و سمی مانند جیوه و کادمیم را به دام اندازد. هر چه یون های بیشتری به دام بیافتند، جریان بزرگتری در مدار برقرار می شود. بنابراین با اندازه گیری ولتاژ میان دو رشته می توان به تعداد ذره های به دام افتاده پی برد.

برای اطلاعات بیشتر از این روش و بکارگیری آن می توانید به سایت مجلات رشد رجوع نمایید.